Cisza ma imię

W kręgu przychodzi moment, gdy nikt już nic nie mówi.
Nie dlatego, że zabrakło słów.
Ale dlatego, że wszystko, co ważne, już zostało powiedziane.

Zostaje cisza.
Gęsta, prawdziwa, pełna obecności.

I wtedy okazuje się, że ta cisza ma imię.
Czasem brzmi jak twój własny oddech.
Czasem jak imię, które nosisz od zawsze, tylko dawno go nie wołałeś.

Cisza, która nie milczy

To nie jest pustka.
To spotkanie.
Z sobą samym, z innymi, z czymś większym, czego nie da się nazwać.

W ciszy nikt nie udaje.
Nie ma ról, masek, pośpiechu.
Jest tylko to, co prawdziwe — obecność.

Nie trzeba mówić, by być częścią rozmowy.
Czasem wystarczy słuchać,
a cisza odpowie po swojemu.

Głos, który nie potrzebuje słów

W ciszy słychać coś więcej niż dźwięki.
Słychać odwagę, zaufanie, spokój.

Każdy mężczyzna w kręgu wnosi swój rytm,
swoje milczenie, swoje imię.

I choć nikt go nie wypowiada,
wszyscy je słyszą.

Bo cisza naprawdę ma imię.
I często brzmi tak samo jak twoje.

Refleksja

Cisza nie milczy.
Ona woła po imieniu to, co w nas najprawdziwsze.

Zobacz, jak wygląda spotkanie, w którym cisza staje się rozmową:

Zobacz, jak wygląda Męski Krąg